Match2knowledge

Na het eten loop ik naar de belwinkel. Het regent, zoals het de afgelopen week elke dag meerdere malen geregend heeft. Korte buien, kleine, fijne druppels, waar je ongemerkt nat van wordt en waardoor de dikke jassen van de mensen in de bus stinken.
De wolken zijn lui in Nederland. Ze laten een bui vallen, stoppen weer even, dan weer een bui. Ze blijven hangen, verdonkeren de hemel. Ze staan hun water mondjesmaat af, ze hebben geduld. Ze weten dat ze het hele jaar nog hebben om te regenen.
Ik heb nog net genoeg geld om Leolo te bellen. Dan is alles op. Alles wat ik verdiend heb met het snijden van buiken. Ik probeer uit te rekenen hoeveel buiken ik moet uitbenen om een pakje dobbelsteenspek te kopen. Het zijn er veel, een varkensstal vol.
Naast me staat een andere Afrikaan. Hij belt naar huis. Als Dioudi ook een telefoon had, dan zou ik ook naar huis kunnen bellen. Haar vader zou een telefoon kunnen betalen, maar hij moet al het geld inleveren bij zijn vrouw.
‘Allô!’ schreeuwt mijn buurman. ‘Allô! C’est moi. Allô!’ Minutenlang roept hij niets anders dan dat. Verstaan ze hem aan de andere kant? Weten ze in zijn dorp dat hij het is die belt, uit het natte, koude Nederland?
Ik duik diep weg in het hokje en toets het nummer van Leolo in. Een vrouw neemt op en ik vraag of ik met Leolo mag spreken. Het duurt een paar minuten voor hij aan de lijn komt. ‘Wembley! Hoe is het op je werk?’
‘Goed. Het gaat steeds beter.’

Naar het begin – Doe mee – Lees verder >>