Bij deze de integrale tekst vanaf de website van Frank Meeuwsen, onderwerp van de “storm”. Waarom integraal? Omdat er woorden als sommeren lijken te zijn gevallen en het ORT juist geen ruchtbaarheid lijkt te willen aan deze “affaire”. Een ordinaire copy-paste van mijn kant is snel genoeg uitgevoerd en het woord leeft..

Mijnsinziens maken de anonieme mensen achter het ORT een aantal denkfouten en dat is jammer, het doel is zo goed. De executie echter, is minder goed tot ronduit slecht. Oordeel zelf:

<Frank Meeuwsen blog>

Ik betoog tijdens presentaties en workshops over Bloghelden dat ik blij ben dat iedereen nu de mogelijkheid heeft om zijn gedachten vrij te publiceren zonder tussenkomst van dure drukpersen, een redactie en log distributiesysteem. Je kunt op een gratis blog direct je gedachten kwijt, het is alleen een tijdje zoeken naar het juiste publiek. Tijd, doorzettingsvermogen en enthousiasme zijn daar doorslaggevend in. Ik heb vandaag weer eens aan den lijve ondervonden wat de potentiële nadelen zijn van deze ontwikkeling. Ik ben staatsgevaarlijk gevonden door een club genaamd ORT Nederland. Dat staat voor Online Respons Team Nederland. Een wat vage en onduidelijke club Nederlanders die zich tot doel stellen om, en ik quote nu even hun website, “Internet te onderzoeken en veiligheids problemen in beeld en kaart te brengen op het gebied van buitenlandse software welke door Nederlandse bedrijven, organistaies en instanties worden aangekocht. ”

Een nobel streven en ik juich dat toe. Prima dat er een groep is die zich bezig houdt met actuele en prangende vraagstukken rondom ICT veiligheid en digitale spionage.  Maar dan moeten ze wel correct handelen en niet alleen zichzelf naar de mond praten. Het artikel “vtsPN medewerkers die hun loopbaan vermelden op LinkedIn vormen een potentieel beveiligingsgevaar” is zo’n voorbeeld. Een wat vreemd geschreven artikel over het belang van geheimhouding bij medewerkers van de vtsPN, een club waar ik tot vanochtend nog nooit van had gehoord. Deze prachtige afkorting staat voor “voorziening tot samenwerking ICT Politie Nederland” en is gezien artikelen op ORTNederland een populair onderdeel op de redelijk nieuwe site. Het artikel vertelt over het belang van geheimhouding voor (ex-)medewerkers van veiligheidsdiensten op sociale netwerken. Simpel gezegd: Gebruik je gezonde verstand als je iets online zet. Heb je een precaire functie bij een veiligheidsdienst, dan praat je daar niet over. Ik meen dat dit soort zaken zelfs contractueel zijn vastgelegd bij de diensten.

Nu staat mijn naam in een lijst van (ex-)medewerkers die te loslippig zijn over hun relatie met veiligheidsdiensten. Daar gaat het dus falikant mis. In mijn LinkedIn profiel staat inderdaad de naam van de AIVD. Dit staat er als volgt: “In het verleden heb ik aan de wieg gestaan van Rhinofly, interactief bureau te Utrecht, waar ik als digitaal strateeg heb gewerkt voor klanten als het Ministerie van Binnenlandse Zaken, Nike, Natuurmonumenten, VPRO, AIVD, FunktieMediair, Wageningen Universiteit, Desperados,Reed Business en Plus Supermarkt.” Om dan nog even wat specifieker te worden, ik heb mede met een aantal creatieven van het reclamebureau Euro RCSG het concept bedacht voor de prijswinnende arbeidsmarktcampagne van de AIVD genaamd The ICT Job. Dit hebben we gedaan in opdracht van de AIVD. Hiermee wonnen we bij Rhinofly zowel een Spin Award als een SJP Magneet. Voor deze campagne werkten we samen met de veiligheidsdienst op een gepaste wijze. Als je aan een arbeidsmarktcampagne werkt, krijg je met diverse afdelingen te maken en daar hebben we mee gesproken. ORT Nederland claimt “Nederlands ICT personeel maakt het buitenstaanders wel heel erg makkelijk om te kunnen achterhalen wie kennis heeft van de beveiliging van de Nederlandse overheidsdiensten” en dat is natuurlijk wel erg met reuzelaarzen door de materie gaan. Het werken in opdracht van een veiligheidsdienst is iets compleet anders dan staatsgeheimen kunnen lekken. Als men bij ORT denkt dat we door deze opdracht nu de ins en outs van de Nederlandse veiligheidsdiensten weten, dan heb je wel een erg lage dunk van onze diensten.

Nog een ander punt. Het ORT (waarom praten ze zo in meervoud?) claimt dat ik toestemming moet vragen aan de AIVD om dit op mijn profiel te zetten. Laat ik de mensen van ORT dan alvast het volgende vertellen: In 2007 hebben wij als Rhinofly toestemming gevraagd èn gekregen om de AIVD als opdrachtgever te noemen op de eigen bedrijfssite en op netwerken als LinkedIn. Tevens hebben we na afloop van de campagne toestemming gekregen om delen van de campagne als casemateriaal te gebruiken bij pitches en presentaties. Hierbij zijn in overleg met het reclamebureau wel een aantal cijfers niet openbaar gemaakt zoals de kwantitatieve resultaten en vervolgplannen.

Nogmaals, ik vind het prima wat ORT Nederland doet. Als zij zich opwerpen als poortwachters van de digitale 007?s en als bewakers van het electronisch recht, dan is dat prima. Maar tegelijkertijd is het dan wel van belang dat je je enigszins wegwijs maakt in de wereld die Digitale Mediawijsheid heet. Zorg dat je op de hoogte bent wat je op welke manier doet. Zorg er voor dat hetgeen wàt je schrijft ook 100% accuraat is als je een dergelijke claim maakt. Zorg dat je als organisatie op een juiste wijze naar buiten treedt, niet met een halfbakken persbericht en een minder-dan-actief inactief Twitter account. Doe het goed of doe het niet. Zorg dat je weet over wìe je schrijft. Met iets meer speurwerk had je zo kunnen bedenken dat mijn naam in zo’n artikel vragen is om een online tegenreactie. Of zou het ze daar om te doen zijn?

Want dit is tegelijkertijd de waanzin van deze nieuwe vrijheden. Iedereen kan maar wat roepen. Juist, exact wat de politici, kranten en bedrijven roepen. Ga ik dan nu meehuilen met de wolven in het bos? Nee, integendeel. Deze publicatie, die mij in een twijfelachtig daglicht zet, is juist een voorbeeld wat je kunt doen om er tegen in te gaan. Door middel van deze blogpost, door er op Twitter melding van te maken. Om de andere kant van het verhaal te laten horen. Naar mijn idee de juiste kant van het verhaal. Want met voldoende sociaal kapitaal, Google juice en wat linkjes kan het juiste verhaal de overhand krijgen. Tevens in de reacties van het originele artikel.

Dus hoe waanzinnig er soms over je geschreven kan worden online, ben er op voorbereid. Weet wat te doen en vertel het juiste verhaal. Geef duidelijkheid, achtergrondinformatie en gebruik de kracht van het web om jouw verhaal te verspreiden. Digitale Mediawijsheid.

</Frank Meeuwsen blog>

Als je door het jargon heen kijkt zitten er toch nog leuke tips tussen

http://whatthefuckismysocialmediastrategy.com/

Foto credits voor Claire Boonstra vanuit Zuid Frankrijk

Gisteren was het go-live moment van een nieuwe dienst die MobyNow is genoemd. Rabobank heeft met zijn wielerploeg de inspiratie en innovatiekracht laten zien door als eerste in te zetten op deze fantastische manier van sportbeleving.

Wat is MobyNow? MobyNow is de aggregatie en deling van verschillende stromen informatie die worden gebundeld en in een branded “mashup” jasje getoond. Bezoekers van de themasite kunnen zelf interacteren met de content en daarmee de teamleden van de Rabobank wielerploeg in dit geval.

Daarnaast kunnen fans en enthousiastelingen ook hun content delen waarmee een wielerkoers als de Tour de France ineens een gezamelijke beleving wordt vanuit het team maar ook vanuit de fans bekeken. Iedereen kan zo realtime volgen wat de laatste ontwikkelingen zijn.

Lees voor de uitgebreide omschrijving deze MobyNow post van het team zelf.

De kracht van social media kan soms ook tegen je werken. De gedistribueerde content over verschillende platformen en type content is moeilijk te pakken. MobyNow brengt deze stromen juist samen binnen 1 omgeving en geeft merken de kans om de kracht in de beleving te faciliteren. Bovendien krijgt men een enorm goed inzicht in de manier waarop de passie wordt beleefd en beter nog precies waar en wanneer!

Dit zal zeer zeker niet de laatste ontwikkeling uit de Mobypicture hoed zijn. Zo weet ik dat er hard wordt gewerkt aan de volgende release van Mobypicture.com zelf en dat beloofd ook veel goede ontwikkelingen. Shoot ‘n Share!

Een deel van de voorbereiding die zit in het daadwerkelijk lanceren van deze nieuwste ontwikkeling ligt in het netwerken binnen de juiste omgevingen die met hun groot bereik nou juist de innovators en early-adapters weten te vinden (en overtuigen voor een eerste kennismaking). Sites als Techcrunch, ReadWriteWeb, The Next Web spelen in dit PR spel een grote rol tegenwoordig.

Wat gebeurt er nou als de afspraken zijn gemaakt, het nieuws verspreid en de artikelen geschreven maar de lancering lukt niet op het vooraf besproken tijdstip…

Het overkwam Twones vandaag en helaas missen zij hierdoor een (relatief) kleine groep mensen die op een lege site aankwamen. Het Twones artikel op techcrunch staat er overigens gewoon nog gelukkig.

Het punt dat ik wil maken is natuurlijk niet de fout die een ieder had kunnen overkomen. Ook niet de gemistte kans want in mijn ogen is dat ook geen grote ramp. Nee, het punt dat ik van belang vind is de PR les die men kan leren uit de communicatie die via twitter op gang komt na het feit zelf.

Een telefoontje en moment van beheersing had voorkomen dat een goede relatie met invloedrijke platformen niet onder druk werd gezet. Deze lancering en de fout daarbij in PR is een publiek debat met verwijten niet waard namelijk. Nou ken ik de betrokkenen een beetje en verwacht ik geen grote problemen. Een biertje en knipoog maakt vast veel goed.

Wat blijft is het ecosysteem waarin startups leven dat overall bezien maar heel klein is. De transparantie van twitter is goed en bruikbaar maar soms is het beter om terughoudendheid en een moment van bezinning in achte te nemen. Daarmee creeer je naar mijn mening de beste manier om op de langere termijn succesvol te kunnen zijn.

“MobileCrunch dug up a few more details and a photo which shows a solar panel on the device. It will apparently also have GPS, a pedometer, a music player and be called the Puma Phone”

Maar afwachten hoe het echte resultaat er uit gaat zien. Deze afbeelding lijkt wat in elkaar geplakt.. Als het om een echte nieuwe telefoon gaat wordt deze waarschijnlijk komende dagen op de mobile world conference aan de wereld gepresenteerd. benieuwd! http://asia.cnet.com/crave/2010/02/11/puma-mobile-phone-to-debut-in-five-days/

En natuurlijk de freehands gloves zijn sinds de touchscreen Smartphones op de markt kwamen niet meer weg te denken.

Gelukkig neemt het aantal mensen in mijn vak toe die begrijpen dat dit niet de juiste houding is. Het draait niet om alle voorgaande zaken maar juist om dat wat het product beantwoorden kan. De ongestelde vraag of probleemstelling die opgelost kan worden.

De mens met angst benaderen en daarmee de aanschaf afdwingen is niet sterk en werkt niet op de lange termijn. Toch is dit een veel gehanteerde werkwijze vreemd genoeg.

In mijn optiek zal de mens met een verlangen alleen luisteren naar de overtuigende partij die begrip toont, de oplossing biedt en vertrouwen geeft dat de keuze goed is.

Jeff Jarvis heeft er een uitgebreide en mooie post over onder meer dit onderwerp geschreven genaamd “Stop selling scarcity”

Na het lezen werd ik me bewust van het detailniveau waarop we zijn gaan denken en hoe goed EN slecht dat is. Zien we door de bomen het bos nog en met name kunnen we voldoende het referentiekader van een webshop bezoeker doorzien om de juiste selecties/keuzes etc te bieden. Moeten we dat wel zover doorvoeren? Velen kennen de case van Amazon waarbij door een woord te veranderen en een kleurtje aan te passen ineens de shops met tientalle procenten beter werkten. De mensen/potentiele klanten begrepen gewoon niet wat er van ze verwacht werd.

Een stap verder in dit denkkader nemen is bij dit soort overwegingen niet moeilijk. Werkt het bijvoorbeeld ook zo bij je persoonlijke ontwikkeling? Groei jij wel genoeg in je vak en/of krijg je genoeg kansen om te groeien? Is er voor de hedendaagse online professional met 5-10-15 jaar brede ervaring eigenlijk wel een instituut/kennisorgaan oid die je helpt? Ik kom niet tot een sluitend antwoord moet ik je bekennen.

Moeten we de handschoen dan zelf oppakken? Een aantal mensen met competentie bij elkaar brengen en Masterclasses uitgeven? De eerste klas heet dan bijvoorbeeld: “Hoe ga ik om met politiek in een groot bedrijf met meerdere opdrachtgevers. leveranciers en te weinig commitment van management..”. Of: “webbureau krijgt opdracht om thema van online offline door te trekken en creative bureau wordt als uitwerker neergezet door opdrachtgever, wat doe je?”

Tsja. weet niet of er een goed antwoord is. Ook niet of de kennis die wij als professionals opdoen voldoende kan worden gewaardeerd op de traditionele schaal van competenties. En als je de schaal bekijkt, hoe groei je van stap 2 naar 3? Welke ervaringen moeten er in jouw rugzak zitten om het te redden laat staan als best of class te eindigen?

Leuk voer voor een mooie avond met goede vakvrienden en een pot bier of glas wijn lijkt me